Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

System szyn zbiorczych i układy rozdzielni

 

 

 

Układy rozdzielni można podzielić na kilka zasadni­czych grup:
• pojedynczy system szyn zbiorczych,
• podwójny system szyn zbiorczych,
• wielokrotny system szyn zbiorczych,
• układy blokowe,
• układy mostkowe,
• układy wielobokowe.


Kilka rozwiązań układów o pojedynczym systemie szyn zbiorczych pokazano na rysunku. Tego typu układy charakteryzują się niewielką pewnością zasilania. W układzie (a) każde uszkodzenie szyn zbiorczych lub którego­kolwiek elementu pola zasilającego powoduje wyłączenie zasilania i przerwę w dostawie energii do wszystkich odbiorców przyłączonych do szyn. Z tego względu stosuje się sekcjonowanie szyn zbiorczych (b). Podzielenie szyn zbiorczych wzdłuż na dwie części wymaga zasilania rozdzielnicy dwiema liniami lub z dwóch transformatorów. Uszkodzenie jednego zasila­nia umożliwia pracę całej rozdzielnicy, która jest zasilana z drugiego pola zasilającego przy zamkniętym wyłączniku sekcyjnym (sprzęgło podłużne), natomiast zwarcie lub remont na jednej sekcji szyn zbiorczych umożliwia normalną pracę drugiej sekcji przy otwartym sprzęgle.
Jeśli z pojedynczego systemu szyn zbiorczych zasila się szczególnie ważne z punktu widzenia ciągłości pracy odbiory, to można zastosować tzw. połączenie obejściowe (c). Umożliwia ono ciągłość zasilania w czasie awarii lub plano­wego remontu wyłącznika zasilającego ten odbiór. Tego typu rozwiązanie może być stosowane również w układzie sekcjonowanym, ze względu jednak na pewność pra­cy odbiorów najczęściej stosuje go w układzie o podwójnym, a nie w pojedynczym systemie szyn zbiorczych.
Układy o pojedynczym systemie szyn zbiorczych są stosowane głównie na niskim napięciu, lecz spotyka się je również dosyć często w sieciach średnich napięć oraz stosunkowo rzadko w sieciach 110 kV do zasilania odbiorców mniej ważnych z punktu widzenia ciągłości dostawy energii elektrycznej.


Gdy wymagania dotyczące niezawodności zasilania są wyższe, stosuje się podwójny system szyn zbiorczych. W czasie pracy normalnej odbiory są po­łączone na ogół do jednego systemu, a drugi stanowi rezerwę. Aby było możliwe rozdzielenie odbiorów na dwie niezależne grupy, stosuje się dodatkowo sekcjonowanie systemu głównego.
W układach dwusystemowych istotną rolę odgrywają: sprzęgło systemowe (po­przeczne) oraz sprzęgła sekcyjne (podłużne). Ponieważ sprzęgło systemowe i sprzęgła sekcyjne są kosztowne i zajmują wiele miejsca (3 wyłączniki, 6 odłączników, 3 pola, zamiast nich stosuje się często tzw. sprzęgło systemowo-sekcyjne (l wyłącznik, 4 odłączniki, 2 pola).

 

Układy blokowe
Są najprostszymi układami stosowanymi w sieciach wysokiego napięcia. Są to układy bezszynowe, w których nie ma rozdziału energii (rozdział następuje na dolnym napięciu transformatora). Stosowane są układy bloko­we transformator – linia lub generator – transformator – linia. W układach uprosz­czonych, zamiast wyłącznika, po stronie górnego napięcia transformatora umieszcza się zwiernik, który w momencie zwarcia międzyzwojowego lub in­nego uszkodzenia transformatora powoduje, pod wpływem impulsu zabezpieczenia, bezpośrednie doziemienie jednej fazy i tym samym zadziałanie wyłącznika na zasi­laniu linii. Po wyłączeniu, w czasie przerwy beznapięciowej w cyklu SPZ, otwiera się współpracujący ze zwiernikiem odłącznik o napędzie najczę­ściej sprężynowym. Układy blokowe są z zasady wykorzystywane w sieciach o na­pięciu 110 kV i wyższym, a więc tam, gdzie ograniczenie liczby wyłączników przy­nosi znaczne oszczędności. Powszechnie stosowanymi układami, szczególnie w przemysłowych stacjach 110 kV, są układy mostkowe, zwane również układami H. Ich genezą były dwa układy blokowe, które zostały połączone poprzeczką zastępującą szyny. Pełny układ H jest układem pięciowyłącznikowym z wyłącznikami w obu polach li­niowych i transformatorowych oraz w poprzeczce.
Najczęściej spotyka się uproszczone układy H, w których może być stosowany tylko jeden wyłącznik w poprzeczce lub też trzy wyłączniki: w poprzeczce i obu polach liniowych albo w poprzeczce i obu polach transformatorowych. Od­łączniki są stosowane w każdym polu niezależnie od wyłączników.
Układ trójwyłącznikowy pokazany na rysunku jest stosowany wówczas, gdy stacja jest stacją końcową, gdyż uszkodzenie transformatora (otwarcie wyłączni­ków: liniowego i poprzeczki) powoduje konieczność czasowej przerwy w przesyła­niu mocy w obwodzie linia—poprzeczka—linia. Natomiast uszkodzenie linii nie po­woduje przerwy w pracy obu transformatorów. W stacji przelotowej, gdy jest konieczny ciągły przepływ mocy liniami, korzyst­niejszy jest układ z wyłącznikami w poprzeczce i obu polach transformatorowych, gdyż uszkodzenie transformatora nie wpływa na przelotowy przesył mocy.
W sieciach najwyższych napięć, 400 kV i wyższym, coraz częściej są stosowane układy wielobokowe (kwadrat, sześciobok) charakteryzujące się dużą pewnością zasilania przy stosunkowo niewielkich kosztach. W układach tych, przy liczbie wyłączników odpowiadającej liczbie pól, każde pole ma dwa wyłączniki, a każdy wyłącznik obsługuje dwa pola. W ten sposób został stworzony pewny i elasty­czny układ.